on w roku 1198, a po nim mianowany Buxhoff kanonik bremeński biskupem inflantskim, nieobznajmiony z krajowcami, a nie mając przymiotów poprzednika swojego, nie umie pogodzić niechętnych chrześciańskiej wierze i widzi się zagrożonym od pogan i przymuszonym do obrony. Buxhoff obrany na godność biskupa r. 1199 wysyła do Rzymu do Celestyna III papieża w poselstwie Bernharda kapłana, z proźbą, aby stolica apostolska pozwoliła mu założyć zakon milicyi duchownej na obronę nawróconych, od pogan, mającej wojować przeciwko tym, co opowiadaniu Ewangielii świętej na przeszkodzie stawali. Zmarł naówczas Celestyn III a następca jego Innocenty III chętnie zezwala na zamiar Alberta Buxhoffa, i tym sposobem tworzy się nowy zakon na północy pod imieniem kawalerów Inflanfskich z regułą cystersyeńską. Kawalerowie Inflantscy nosili suknie białe a na nich wyszyte dwa czerwone miecze, ztąd pospolicie kawalerami mieczowymi zwani, a w roku dopiero 1204 Innocenty III potwierdza zakon braci mieczowych pod tytułem i obroną najświętszej Maryi Panny. Cesarze niemieccy jak zwykle, sądząc się panami wszech świata, zaraz ten zakon nadali przywilejami i prerogatywami temi wszystkiemi jakich używał zakon krzyżacki w Prusach, nadając im zarazem wszystkie ziemie tamecznych pogan. Winno de Rhorbach pierwszym był mistrzem kawalerów Inflantskich. Arcybiskupi rygscy mieli władzę zwierzchniczą na zakonem w pierwszych początkach jego istnienia. Gdy atoli w późniejszym czasie kawalerowie mieczowi widzieli się za słabymi do oparcia takiej pogan nawały, szukają pomocy w. mistrzów zakonu pruskiego a ten zapragnął zwierzchnictwa.