Radzono powszechnie poddać się Szwecyi lub Danii, kędy mocno rozszerzona luterska wiara zabezpieczyłaby zlutrzałym Inflantczykom bezpieczeństwo sumienia. Ketler lubo sam był zlutrzały widział atoli większe bezpieczeństwo i pożytki w połączeniu się z Polską, gdzie miał pewniejsze dla siebie widoki, Przemogła Ketlerowa propozycya i stany Inflantskie zezwoliły na połączenie się z koroną Polską.
Ketler dla dokonania tak ważnego dzieła wyprawia się do Krakowa do Zygmunta króla, ale nad spodziewanie swoje znajduje Polaków najniechętniejszych temu połączeniu się, w obawie zapalenia wojny z Moskwą, zupełnie niepotrzebnej.
Nie mógł Zygmunt August przekonać senatu o korzyściach z tego nabytku, który owszem, orężem popierać najusilniej wypada. Odkłada Zygmunt sprawę Inflant do przybycia swojego do Wilna, jakoż przybywszy tam jako w. książę litewski Inflanty w opiekę przyjmuje. Wtedy dopiero koronni panowie znowu poczynają zazdrościć Litwie tego nabytku. A Zygmunt dokonawszy dzieła r. 1559 wysyła zaraz poselstwo do Iwana Wasilewicza, zawiadamiając go o tem, a do Inflant posłany na obronę z wojskiem Chodkiewicz gotuje się do upartej walki. Jakoż urażony Iwan tym postępkiem Inflantczyków wpada do ich kraju z ogromnem wojskiem straszne począwszy spustoszenie — Estonia nie widząc innego dla siebie ratunku poddaje się Szwecyi. Ketler nie ma sił do bronienia się, w tej ostateczności poddaje bezwarunkowo Inflanty koronie Polskiej i żąda ratunku kraju. Spisano akt w roku 1561 tego poddania się Inflant, znany pod nazwą: "pacta subjectionis.