Osłabiony tymczasem Iwan utratą wojsk znacznych w trzech bitwach nieszczęśliwych, ogłasza królem Inflant Magnusa królewicza duńskiego (brata Fryderyka II króla duńskiego) w roku 1570, sobie zostawiając protektorat nad nowo stworzonem królestwem. Jakoż dobrze wyrachowany był to zamiar, zapewnić udzielność Inflantczykom na chwilę.
Dopóty Magnus panował, dopóki wspierały go wojska Moskwy, po ich atoli zniesieniu wypędzony i nienawidzony Magnus, na dawnych biskupstwach swoich piltyńskiem, i cylejskiem poprzestać musiał. Tymczasem w Szwecyi umiera Eryk, a Jan III szwagier Zygmunta Augusta, z więzienia dostaje się na tron szwedzki, a między Polską i Szwecyą uczyniony pokój, mocą którego Estonia została przy Szwecyi tymczasowo.
Moskwę znowu gotującą się do napadu nowego na Inflanty, napadają Krymscy Tatarzy i okropnie pustoszą. Iwan Groźny zmuszony obrócić siły w tę stronę, zostawia Magnusa, swój utwór bez pomocy, a Inflanty w trzechletniej spokojności wzmacniają się na siłach.
Koronni panowie uprzykrzywszy sobie wojnę, z której w odległej przyszłości nie mogli przewidzieć zbawiennych dla kraju korzyści, odmawiają królowi posiłków na poparcie wojny, a zawarte na trzy lata zawieszenie broni, nie rokowało stałego na przyszłość pokoju. Zygmunt tym sposobem widzi się zmuszonym obrócić zabiegi na Litwę i w. księstwo skłonić do usilnego poparcia sprawy inflantskiej. Jakoż Litwa dokładniej pojmowała z tego nabytku korzyści, widząc się wzmocnioną przeciw grożącemu nieprzyjacielowi.
Aby tem wzmocnić interes Litwy, przywiązać do Inflant, zachęcić szlachtę do wojny, udał się Zygmunt do Wilna