słabowity, i bezdzietny. Wysłał tylko do stanów Rzeczypospolitej, z obietnicą przyjazdu, dwóch posłów: Zborowskiego i pana Rambouillet. Nie mogąc znieść Karol IX dłużej Henryka wyprawił go do Polski. Uzyskał pozwolenie od rzeszy niemieckiej i przez Lotaryngią i Niemcy stanął u granic Wielkopolski kędy go w Międzyrzeczu Karnkowski biskup kujawski imieniem narodu witał. Następnie przez Poznań zjechał do Krakowa na koronacyą, gdzie wjechał dnia 18 lutego licznym orszakiem rycerstwa Polskiego otoczony. Czynił Henryk nowe trudności, ale ułatwiwszy wszystko koronował się 21 lutego, a na rozpoczętym natychmiast sejmie koronacyjnym swobody rycerskiego stanu zaprzysiągł dla obu narodów.
Jeszcze nie skończył się sejm kiedy smutna wydarzyła się scena prawie pod bokiem królewskim. Wypadek napozór mały wiele sprawił następstw smutnych dla kraju!
Samuel Zborowski, człowiek nadzwyczaj dumny i lekkomyślny, a dufający w dostatki i pokrewieństwa z najmożniejszemi domami w Polsce, wyzwał na pojedynek kasztelana wojnickiego Tęczyńskiego Jana. Jędrzej Wapowski przyjaciel Tęczyńskiego usiłował pogodzić zwaśnionych, a gdy wyrzuca swawolę Zborowskiemu — popędliwy Samuel dobywa szabli i śmiertelnie Wapowskiego rani. Wszczął się w zamku ogromny rozruch. Wapowski wkrótce z odniesionej rany umiera, a Zborowski zapozwany do sądu. Mimo zbrodnią zabójstwa dokonanego na tak znacznym senatorze, Henryk dał wyrok nader łaskawy. Wywołał jedynie z kraju Samuela, bez wydania niesławy. Następnie kasztelanią przemyską osierociałą po Wapowskim daje krewnemu Zborowskich Drohojewskiemu. Po Firleju znowu województwo krakowskie daje Piotrowi Zborowskiemu bratu Samuela. Taka parcyalność dla rodziny, która wybraniu na tron kró-