nem Moskwie pierwszeństwem. W końcu dopiero Batorych wysłańcy; a po skończeniu audyencyi wzburzone stany na kilka rozpadają się partyj. Carska i Batorych upadają, o Piaście wspomnienia nawet niemasz, zostaje w równowadze Maksymilian z Zygmuntem. Litwa w tem rozdzieleniu odjeżdża do domu, Radziwiłłowie jedynie i Chodkiewicze oświadczają się za Maksymilianem. Zamojskiego partya wzmaga się co chwila, gdy obawa od domu austryackiego wzrasta, który świeżo Węgry elekcyjne w dziedziczne zamienił.
Długo prymas usiłuje do zgody umysły przyprowadzić, gdy atoli widzi bezskutecznemi usiłowania swoje, przenosi się do obozu Zamojskiego a ztamtąd zjechawszy do szopy, po naradzie całonocnej z hetmanem, Zygmunta królewicza szwedzkiego królem Polskim mianuje, Posłowie szwedzcy uczynione od pana swego obietnice w. ten moment zaprzysięgli, co niemało elekcya Zygmuntową podparło. Główne obietnice te były: zwrócenie Estonii, wybudowanie floty na morzu Baltyckiem, pięciu fortec na granicach Rzeczypospolitej, opatrzenie kraju w rynsztunek wojenny i wiecznego przymierza przeciwko wspólnym nieprzyjaciołom zawarcie między narodami szwedzkim i Polskim.
Leśniowolski na czele poselstwa do Szwecyi wysłany w celu zapraszania elekta do tronu, a wyznaczony zjazd do Wiślicy na dzień 7 października ma poprzeć elekcya Zygmunta. Jan Zamojski zabiera się do obrony wewnętrznej.
Widząc to Maksymiliana stronnicy, złożeni ze Zborowszczyzny, sześciu świeckich senatorów, jednego biskupa kijowskiego Woronieckiego i niewielkiej liczby szlachty, obiera Maksymiliana królem, spisuje pakta konwenta i śle do Wiednia z zaproszeniem na tron Polski do Maksymiliana, posłów: Woronieckiego biskupa i Jana Zborowskiego kasztelana gnieźnieńskiego. Oczekiwał Maksymilian z gotowem do