ogłoszono. Wyprawiony z wojskiem Zamojski hetman, dogania Maksymiliana, który schronił się do austryackiego Szląska, rozumiejąc, że tam Zamojski niebędzie śmiał go ścigać. Wszakże hetman nie widział się obowiązanym do szanowania granic cesarstwa, które krzywdziło Rzeczpospolitą. Dognawszy pod Byczyną Maksymiliana, stacza bitwę krwawą, a zwycięztwo okupuje stratą Hołubka dzielnego rycerza z kozackiego rodu, wsławionego męztwem na Moskwie. Niedobitki zamykają się z Maksymilianem w Byczynie. Gdy atoli nie znajdują ani do obrony sposobów, ani żywności do wytrzymania oblężenia gotowej, a Zamojski sposobił się do straszliwego szturmu, poddaje się arcyksiążę hetmanowi na łaskę z całem wojskiem, a z nim popadli w ręce Zamojskiego i wszyscy znakomitsi z partyi Zborowskich. Arcyksiążę zawieziony do dóbr dziedzicznych hetmana, w Krasnostawskim zamku pędził dni niewoli, dopóki zawartą umową z domem austryackim wyzwolony nie został po dwuletniem więzieniu r. 1589. Tym sposobem Zamojskiemu zupełnie i obranie swoje i ugruntowanie na tronie był winien Zygmunt.