Szwecyi wymagały tego przymierza, sama nieufność domowi austryackiemu uchyliła je.
Tymczasem Batory siedmiogrodzki książę wpada do Multan i zagarnia je sobie. Zamojski Jan z niewielką siłą idzie do Multan, wypędza Siedmiogrodzian i w Multanach Jeremiasza Mohiłę na hospodarstwie osadza. Szuka Batory pomocy u Tatarów. Ciągnie 70, 000 pogaństwa przeciw Zamojskiemu, hetman działając z nieporównaną szybkością, wprzódy ich na głowę bije nim Batory dowiaduje się o ich ciągnieniu. Po odejściu Zamojskiego Batory znowu do Multan wpada, atoli od zostawionej Jeremiaszowi załogi pobity cofać się musi, Mohiła zaś usilnie zajmuje się wzmocnieniem u siebie.
Kiedy się to dzieje na południu Polski, dojrzewa powoli nieprzyjaźń na północy sprowadzić mająca wojnę.
Zaledwie Zygmunt wyjechał ze Szwecyi, już Karol przywłaszczył sobie najzupełniej rządy. Powoli staje się panem zupełnym, przez naród działając. Jakoż w roku 1595, stany szwedzkie z jego namowy zjeżdżają się do Suderkoping, mimo wiedzy i woli Zygmunta, a tam wiele uchwaliwszy postanowień, Karolowi dają regiencyą nieodwołalną przez króla i religią katolicką zupełnie wywołują z Szwecyi, apellacye do Zygmunta do Polski w sprawach sądowych znoszą. Karol znowu niby wzdraga się przyjąć takowej regiencyi i tylko przymuszony objąć ją musi. Wysłane do Szwecyi poselstwo Zygmunta z użaleniem na taką niesprawiedliwość nic nie wskórało. W dwa lata potem znowu Karol zwołuje sejm do miasta Abroga (r. 1597) i tam potwierdzenie uchwał Suderkopingskich wyjednał u stanów zgromadzonych. To był już jawny krok przywłaszczenia. Zaraz po tym sejmie wyprawia wojska do Finlandyi i tam Fleminga, życzliwego Zygmuntowi zbiwszy, więzi, załogi Zygmuntowe w Szwecyi po miastach wycina i gotuje się do obrony na